2
3

iwaksi:

When you can’t see anything
but the scars on your pallid skin,
remember they were battle marks
from an endless war against finding self-worth.
Remember the time
when you told yourself this will be the last time
but it always wasn’t
and it is okay
because having to stop never meant victory.
Remember the way
your reflection’s gaze trace
the imperfection of your body in the mirror
and you see disgust on the face 
that once belonged to your parents
but remember how those face had smiled
when they first heard your melody.
Remember how your eyes 
never fail to shed a tear
before shutting the world out,
it was a pearl of peace.
Remember when somebody tells
you that your are not enough for them
because those are the times
when you know you are enough for yourself.

Mas malutong pa sa chicharon ang murang gusto kong ipakain sa mga taong kung makapagmalinis ay dinaig ang tatlong taong nagsisinungaling; sa mga taong mangaapak ng tao makaangat lang sa buhay; at sa mga taong walang palya kung mangmata. Huwag ka sanang magkakamaling sabihin sa akin na huwag silang pansinin dahil mabubura ka talaga sa mundong ibabaw. :)

De biro lang. Huwag mo sanang ipilit na kumikitid na naman ang pananaw ko sa mga bagay bagay dahil hindi mo alam ang pakiramdam ng taong naapakan, minamaliit at hindi alam kung saan makakapulot ng tiwala sa sarili. Hindi mo alam ang pakiramdam na sa bawat pagkakataong may kakausapin ka ay walang mabuting bagay ang lalabas sa bunganga ng kausap mo na kasing baho ng kanal. Nakakasulasok. At sa bawat minuto, oras at araw pakiramdam mo’y wala kang fucking kwenta.

Kung ang sarili ko nga hirap na hirap akong tanggapin, iyon pa kayang mga taong mas masahol pa ang pag-uugali kaysa akin? Hindi ko talaga mapigilang hindi magmura kaya putang ina, kung nauubos lang ang dila ko sa bawat murang lalabas sa bibig ko’y baka pati baba ko ay natabas na rin. Lol.

Kaya mahirap paniwalaan ang taong nagsasabing kawalan ka kung sa umpisa pa lang ay hindi ka na binigyang importansya. Bullshit.

Kapag talaga inumpisahan kang kantutin ng kamalasan, hindi ka niya tatantanan hangga’t hindi ka nahihirapan at gumagapang nang nakatuwad. Ikaw na ang bahala mag-isip kung paano okay.

Dalawang minuto lang ang kailangan ko para dumaldal. Dalawang minuto na ako lang ang magsasalita at kapag kumalma na ako, pwede mo na akong huwag pakinggan ulit. Pwede ka nang bumalik sa mundo mo at dito naman ako sa akin. Kaya sa dalawang minutong ito, utang na loob, bubusalan kita sa bibig kapag pinakialaman mo ako.

Hindi ko alam kung kailan ako naging nakakapagod at nakakasawa para sa lahat. Pinakamakabasag puso ang pakiramdam na madali akong maibabasura ng mga taong kulang na lang ay ilatag ko ang buong mundo sa kanila para lang manatili. Mas hinihigpitan ko ang kapit mas gusto nilang kumawala. Mga hayop. Mas masakit ang magpigil ng luha kaysa magpigil ng orgasm (huh?) kaya pagkatapos ng gabing ito, hinding hindi ko na kayo iiyakan.

Sabihin na nating basura ako para sa iba. Sabihin na nating sa ganda kong ito (yes) ay may mga taong pipiliin at pipiliin pa rin talagang lumayo miski na bigyan ko sila ng house and lot, Volvo at five million dollars. Cash! Iilan lang naman pero dahil nga iilan lang ang mga taong nakakagaanan ko ng loob ay, well, nagdadamdam ako. Ang sarap sabihin na hoy pakyu bakit hindi na tayo nag-uusap pero mabuti na lang at naalala kong hindi nga pala ako importante para sa lahat.

Kasing dali ng paglubog ng sarili kaysa magbuhat ng sariling bangko ang pananahimik kaysa pagdaldal kung bakit ka nalulungkot. Ikaw ba kaya mong ipaliwanag kung bakit ka malungkot sa loob lang ng dalawang minuto? Aba’y diyos ka! Dahil ako hindi ko iyon kaya. Gusto ko detalyado. Para akong gumagawa ng book review na may characters, settings at plot pa! Gusto ko ganoon, friends. Gusto ko ganoon. Hindi iyong ganito na uy nalulungkot ako kausapin mo ako tito boy.

9
3
There are simply those times that I get lonely whenever I start to remember everything that has happened in the past. Every little fragments of memories are like shards of glass cutting my skin, millions of needles piercing my heart. But the moment I think about you, all the agony and pain that has been there for like hundreds of years starts fading away. Maybe you’re the cure to this most unpleasant feeling. Maybe you’re everything that I needed in the first place. And maybe you’re every little thing of how I imagined my forever in this planet could be.
Alexander na malandi kasing kati ng higad sdajhsadsdahsda

You can’t stop people from leaving Babe. If they really want to go, you can’t stop them. No matter how much you love them. That doesn’t mean you are not enough. Sometimes, it’s because you are too much.

— Alex


I would whisper “I love you” because the world doesn’t need to know. For you are the world that I have been waiting for to become my home. You are home for me.
Biatch
Back to top